Herfst alweer. Wat vliegt de tijd in de zomer toch, en dat terwijl mijn lopen al langzamer gaat. Maar de tijd is een vaste waarheid, wat altijd zo is en zo zal blijven.

Er is weer veel gebeurd de afgelopen maanden, nadat ik in juli terugkwam uit Eritrea. Ik ben even snel op vakantie geweest (tentje in Tsjechië), waar ik heerlijk ben bijgekomen en dat was wel nodig, want voor mij was het in Eritrea een intensieve tijd!
Zo moest ik o.a. atleten beschermen tegen de mensen van de atletiekbond, Jesper schreef het al in de vorige blog. Ik zal dit keer vooral over de positieve zaken schrijven. En die zijn er!

Op de Olympische Spelen in Rio behaalde de jonge Keniaanse Faith Kipyegon goud op de 1500m! Olympisch Kampioen! Hier gaat een lang verhaal vooraf (zie ook mijn eerste NEA-blogs):

Stichting Samen Succes bouwt al ruim 15 jaar scholen/klaslokalen in Kenia. Het is een vriendenstichting die klein is met Petra, Margriet, Edwin (onze Nea-ultra-atleet), Piet en ik. Piet belde mij 7 jaar geleden op vanuit Kenia en zei "Veron, ik heb nu paar een talentvolle meisjes ontmoet en ze leven/lopen in Keringet". Toen ik daar later ook kwam, viel het mij op dat de meisjes erg hoestten tijdens de training (ik was toen nog in staat om met ze mee te lopen). Keringet ligt op 2800 meter hoogte, ik hoestte met ze mee.
De eerste avond dat ik daar was, zag ik dat de meisjes allemaal in de rook zaten in hun hutje, ze kookten op houtvuur zonder afvoermogelijkheden voor de rook (dit is bijna altijd het geval in de grashutjes). Ik kwam bij de meisjes doordat Irene, een Nederlandse vriendin die mee was, 's nachts bij de meisjes mocht verblijven. Piet en ik hielden gepaste afstand.
We besloten samen met de Keniaanse coach, die daar wat grashutjes had gebouwd op zijn grond, om een houten huisje te bouwen, waar de meisjes konden verblijven. En ze moesten uit de kookhut blijven.

De Kenianen worden gemiddeld niet ouder dan zo'n 55 jaar. Dat verbaast mij niet, gezien o.a. bijna iedereen kookt op hout in grashutjes. Dat doet komt de gezondheid niet ten goede.
We besloten, naast het bouwen van houten huisjes, tevens een secondary school te bouwen. Faith zat in de laatste klas van de basisschool en wij wilden dat zij en andere meisjes nog 4 jaar met elkaar konden sporten en leren. Toen Piet en ik dat aan hen vertelden 's avonds in het hutje van de coach, was het gegil van blijdschap kilometers ver te horen! Na vele hobbels staat de school er inmiddels, dankzij grote Nederlandse sponsoren! De eerste lichting meisjes, onder wie Faith, deed vorig jaar hun eindexamen. De eerste droom was daarmee uitgekomen maar Piet en ik hadden er nog een...

Piet de Peuter is al die jaren zeer nauw betrokken gebleven bij Faith. Ze woonden na de examens samen in een huis, met andere meisjes en met een vrouwelijke Keniaanse manager van de secondary school.
Faith werd klaargestoomd voor de Olympische Spelen van 2016. Ze won al vele grote 1500m wedstrijden (beste tijd 3.56.41).
Op 16 aug stond ze in Rio in de finale en jawel, ze behaalde goud! Met slim lopen, geen krachten verspelen in series en halve finale, wist ze alle toppers te kloppen. Onze (en haar) tweede droom was uitgekomen!

Hier Faith 4e van links. Samen met Succes Piet, Petra, Vincent (hardloper kenia net opgevangen uit Nairobi) Faith, Ivy - 2e en zilver op steeple in Rio! - Margriet en Jesper op schiphol aankomst vanuit Rio.

Hier Faith 4e van links. Samen met Succes Piet, Petra, Vincent (hardloper kenia net opgevangen uit Nairobi) Faith, Ivy - 2e en zilver op steeple in Rio! - Margriet en Jesper op schiphol aankomst vanuit Rio.

 

En hoe verging het de Eritrese atleten in Rio? Ook daar is veel gedroomd de laatste jaren.

Ghirmay Ghebreslassie liep de marathon. Vorig jaar was hij zo mooi wereldkampioen geworden in Beijing. En nu dus de Olympische spelen....
Ghirmay baalde dat ik geen accreditatie kreeg en er niet bij kon zijn in Rio (hij had ruzie met de bond, na de Spelen heeft hij uitgebreid zijn ongenoegen geuit op de Eritrese tv).
Hij eindigde, na een enerverend verloop van de marathon, op de vierde plaats. Helaas dus net geen medaille, maar ik heb gezien hoe Ghirmay leefde, trainde en onrustig was in de maanden voor de OS, en dan is dit heel knap! Het is een talent, die nog voor veel succes en hoop kan gaan zorgen in Eritrea.

De Eritrese atleten Hiskel Tewelde en Abrar Osman liepen de 5 km series (de 10 km was voor hen beter geweest maar de bond besloot anders). Hiskel haalde de finale helaas niet. Abrar wel en in die finale werd hij 10e. Dit viel mij tegen, maar ik weet hoeveel energie ook zij zijn verloren door zich kwaad te maken op de Eritrese atletiekbond. Voor Hiskel was zijn droom de Olympische spelen te halen uitgekomen, maar ik had hem toch ook in de finale verwacht. Beiden hebben inmiddels de Dam tot Dam loop gedaan, waar ze derde en vijfde werden.

Inmiddels zijn ook de Paralympische Spelen geweest, waar Marlou van Rhijn twee keer goud wist te behalen. Nog meer dromen die zijn uitgekomen!
Ik denk nu aan een paar jaar geleden in de winter, toen Marlou trainde op de baan van Nea met coach Purcy. Ik was daar met de Eritrese atleet Tsegay Tuemay die in korte broek en singlet met 3 graden boven nul zijn rondjes liep! Daar stonden Marlou en Purcy gek naar te kijken (ik ook, maar sommige atleten zijn zo gehard en eigenwijs). Tsegay op zijn beurt stond raar te kijken toen hij de benen van Marlou zag staan en haar tegelijkertijd zag sprinten..... En sprinten kan ze!

Volgend jaar groot feest bij Nea, als Nea 100 jaar bestaat. Time flies when you're running!

Tot gauw maar weer.
Blijf alsjeblieft schoenen en hardloopkleding inzamelen voor de opkomende atleten. Met die spullen is Faith ook ooit haar inmiddels zo succesvolle carrière begonnen!

Kwaheri, ciao,
Veron

Volg ons op Twitter
Praat mee op Disqus
Volg ons op Facebook