Mijn bezoeken aan Eritrea verlopen elke keer anders en dat begon de laatste keer al bij de reis er naartoe.

Mijn visum bestond deze keer uit een ietwat onduidelijk geprint papiertje, met daarop een wel heel summiere beschrijving. Ik had echter weinig keus (ik wachtte al wekenlang op mijn visum en was allang blij dat ik nu iets had) dus waagde het er op.

 

Op Schiphol, bij de incheckbalie, kennen ze mij al een beetje: ik ben degene die regelmatig Eritrese en Keniaanse atleten met veel, heel veel bagage probeert er doorheen te loodsen.
Ik kwam nu bij zelfde incheck-dame terecht als waar ik afgelopen maart met Abrar en Hiskel was, toen zij vanaf Schiphol met iets teveel ingezamelde hardloopschoenen/kleding teruggingen naar Eritrea. Weliswaar kreeg ik een opmerking over mijn visum maar gelukkig liet ze mij er door.

 

In Istanbul, bij mijn overstap naar Asmara, trof ik een veel strenger controleur. Maar toen hij mijn paspoort doorspitte zag hij dat ik al meerdere keren in Eritrea was geweest (de vorige keren zat mijn visum in mijn paspoort gestempeld). Daarnaast liet ik aan de hand van foto’s op mijn mobiel zien dat ik runningcoach ben. Ja, je haalt alles uit de kast om verder te kunnen reizen! Het hielp, ik mocht door, gelukkig!

In Asmara, na een reis van bijna 20 uur, moest ik bij binnenkomst mijn Chinese tas (heel goedkoop en de kwaliteit niet zo goed) bij de douane uitpakken, een tas die helemaal met doorzichtig tape was dichtgeplakt. Er zaten enkel ingezamelde hardloopspullen in. Ook hier was mijn mobiel weer mijn redding: foto’s van Ghirmay Ghebreslassie en de uitleg dat de second hand shoes voor de jonge opkomende atleten zijn. Daarnaast feliciteerde ik allen nog met het eerst behaalde goud voor Eritrea (22-08-2015 Beijing) en toen mocht ik door, veel blije gezichten achterlatend. En ook ik was blij!

Ik werd opgehaald door Ghirmay en Merhawi, terwijl ik ze nog zo had gezegd dat ze dat niet moesten doen! Als atleten die belangrijke marathons gaan lopen, behoor je ’s nachts eigenlijk gewoon te slapen....
Het werd weer een hartelijke ontvangst. Een uur later viel ik in slaap, in het Hostel waar de atleten van Eritrea verblijven. Na drie uurtjes slaap stond ik op om de junioren kampioenschappen in het stadion van Asmara te bekijken. Ik mocht op een ereplek plaatsnemen: in de hete zon op plastic stoeltjes tussen Mister Luul (President van de Atletiekbond) en Mister Tadesse (Secretaris). Het viel mij op dat er weinig echte junioren liepen bij de jongens, de meesten leken mij een stuk ouder. Dat zei ik ze ook, maar volgens hun paspoort zijn ze toch echt junior….  Als je opgroeit in een wereld zonder elektriciteit, gewoon in de natuur, dan kan je geboortedatum wel een beetje anders in je paspoort komen. Dit wil niet zeggen dat de Eritreeërs altijd ouder zijn. Merhawi Kesete (beste vriend en trainingsmaat van Ghirmay) is 28 jaar volgens zijn paspoort, maar dat is hij echt nog niet!

Op 26 maart zochten Ghirmay, Merhawi en ik naar een tv in Asmara, waarop we het WK halve marathon in Cardiff zouden kunnen zien. We vonden een overvol restaurant waar een tv stond die het deed! Iedereen maakte plaats voor Ghirmay (je bent wereldkampioen of niet) en zo zagen we dat het Eritrese team brons haalde achter Kenia en Ethiopië. Abrar werd mooi 7e, Nguse Amlosom (winnaar Dam tot Dam in 2013) werd 13 en Hiskel Tewelde 17e. Het was weer een mooi succes, ook gezien het feit dat er maar weinig mensen lopen in Eritrea, vergeleken met Kenia en Ethiopië.
Ook grappig om te zien dat Ghirmay vele handtekeningen aan kinderen geeft, die daar om vragen. Mooi dat hardlopen zoveel hoop geeft voor arme kinderen (en volwassenen) in Eritrea!

In het Hostel waar ik verbleef werd ik de eerste nacht gewekt door een geluid dat ik niet kon thuisbrengen. De tweede nacht ging ik met mijn zelf opwindende lampje (elektriciteit was er niet) onder het bed kijken en daar zag ik wat brood liggen. Het waren dus waarschijnlijk muizen geweest. Ik heb het brood uit het raam gegooid en kon toen rustig gaan slapen (onder mijn klamboe die ik met flossdraad had opgehangen!).
De volgende dag, aan mijn tafeltje tijdens het schrijven van loopschema’s, zag ik een muis langslopen in mijn kamer….
In het Hostel werd ik goed verzorgd door onder andere atlete Haben Kahsay en atleet Ferej Hamid. Zij zijn op dit moment in Nederland en voor het eerst van hun leven in Europa, waar ze kennismaken met een geheel andere wereld. Haben is 18 jaar en liep al 55 sec op 400m in Asmara.

Toen ik weer vertrok vanuit Asmara, met teveel kilo’s aan berbere (een specerij, met o.a. hete gemalen pepers wat veel gebruikt wordt in de Eritrese keuken) in mijn bagage, was dat geen probleem want Merhawi Kesete ging mee, en hij heeft vrienden op het vliegveld werken!
We vlogen via tussenstops in Saoedi Arabië en Turkije naar Hamburg, en kwamen terecht in de luxe van de Westerse wereld! Een warme douche in een 5-sterren hotel, luxe eten in overvloed, een heerlijk bed. Ik voelde mij een prins!

Merhawi liep zijn eerste marathonwedstrijd ooit en deed dat in 2uur 12 min 21 sec, waarmee hij 5e werd. Waarschijnlijk is het helaas net niet genoeg om met zijn trainingsmaatje Ghirmay naar Rio te gaan. Mr Luul, president van de Eritrese Atletiekbond was voor het eerst bij een marathon buiten Eritrea aanwezig, en was onder de indruk van Merhawi. Vanuit de VIP-tent zag hij duizenden atleten voorbij gaan en dat Merhawi 5e werd in zo’n groot veld vond hij geweldig!

Een week later werd Ghirmay in de Londen Marathon 4e, in 2uur 07min 46sec. Hij maakte diverse fouten in de race, waaronder te weinig drinken. Jammer, maar mensen let op deze atleet in Rio, want hij leert snel!

Tot slot: ik wil de Beemster Erfgoed Marathon organisatie en alle deelnemers hartelijk bedanken voor de ingezamelde schoenen! Wow, wat veel voor de mensen in Eritrea, Kenia en Oeganda!
Wat is hardlopen toch Nuttig en Aangenaam en dat al bijna 100 jaar in Purmeren(d)t! - #NEA100

Ciao, Veron

Volg ons op Twitter
Praat mee op Disqus
Volg ons op Facebook