Afgelopen tijd was het weer druk in huis. Michael Mutai uit Kenia en Sibu Nzima uit Zuid-Afrika waren twee weken bij mij te gast.

Dit nadat ze in Hamburg gehaasd hadden bij de marathon. Bij mij waren ze in voorbereiding op een 10 km wedstrijd in Heukelum.

Een week voor de wedstrijd gingen we al naar die Gelderse plaats, omdat Michael en Sibu een presentatie gaven over hun leven in Afrika. Eén van de laatste vragen tijdens die presentatie, was wie de snelste van de twee was. Ik zei dat ik dat niet wist, maar dat we daar simpel achter zouden kunnen komen. En dus gingen we spontaan naar buiten om een wedstrijdje te houden.
Sibu had nog veel spierpijn van Hamburg, en zei: “Veron, my leggs are painful”. Ik kon hem geruststellen door te zeggen dat het geen echte wedstrijd was, maar slechts een lolletje om de kinderen een plezier te doen.
Dus daar gingen ze over de weg langs de school met vele fans! Sibu versloeg Michael net. Een week later, tijdens de echte wedstrijd, waren Michael en Sibu in Heukelum zeer populair. Toen won Michael en eindigde Sibu als tweede.

's Avonds na de wedstrijd gingen we als afsluiting van het verblijf in “Purmerent” naar de kermis.... Beiden hadden zoiets nog nooit eerder gedaan. Sibu durfde het aan om in een hele hoge eenarmige attractie te stappen. Samen met mij, en dat terwijl ik een week later naar de cardioloog moest om mijn hart te laten checken... Op een bordje naast de bewuste attractie stond dat het niet geschikt was voor hartpatiënten. Gezien ik aan mijn hartproblemen ben geholpen, en ik dus geen feitelijk geen hartpatiënt meer ben, stapte ik met een gerust hart in. En inderdaad, mijn hart sloeg niet op hol, niks aan de hand dus! Dit werd bij de controle een week later door de cardioloog heel fijn officieel bevestigd.

Sibu kreeg de smaak te pakken want hij ging daarna ook nog met Lucille (mijn stoere nicht) en met mij in nog een ander hoog vliegend geheel. “Like a bird” schreeuwde ik Sibu toe. Een dag later vlogen Sibu en Michael met veel verhalen van Schiphol naar Afrika terug met a very big bird.

Op 18 mei waren er in Shanghai Diamond League atletiek wedstrijden. Daar komen de meeste topatleten aan de start, het hele seizoen door. Ruim een jaar geleden bij schoolwedstrijden, zag Piet (vriend die in Kenia woont en waar ik mee samen werk) een jongen heel hard lopen op de 800 en 1500 meter. Die jongen bleek Robert Biwott (zie column van 2 juli 2013).
Robert werd vorig jaar wereldkampioen bij de jeugd op de 1500mtr in 3.36.77, in Donetsk (wat een ellende nu daar voor de gewone vredelievende mensen die ik daar heb mogen ontmoeten). Nu won Robert zijn eerste grote Diamond League wedstrijd op de 800 m, in 1.44.69! Een dik persoonlijk record en hij versloeg op de meet de al juichende Makhloufi (de Olympisch kampioen op de 1500 m van Londen 2012).

Lust en Leven: Afrikaanse kermisklanten bij Veron thuisIk zag dat allemaal via mijn laptop, samen met Michael en Sibu. Ik gaf een kreet die tot in Kenia te horen was, zo blij was ik voor Robert! Later werd het ook nog uitgezonden bij Studio Sport. Ik belde meteen Piet op, maar die lag al te slapen in ons Keniaanse hutje in Keringet.

Op dit moment wordt de meisjesschool in Keringet afgebouwd, met een laboratorium en een lerarengebouw. Dit is mogelijk dankzij een geweldige ondersteuning via ultraloopvriend Edwin Otto, die bij de ING bank werkt. Daar houden ze elk jaar een goede doelen actie en onze stichting Samen Succes heeft daardoor veel geld gekregen. Super!!

Onze stichting startte begin 2011 met de bouw van de meisjesschool, dat financieel gezien een groot project is. Het doel is de school in 2016 zelfstandig te laten draaien, maar het ziet er naar uit dat dit volgend jaar al zal gebeuren! En dat is een droom die uitkomt voor veel meisjes, die nu de kans krijgen om verder te leren dan alleen de basisschool en/of lekker kunnen gaan hardlopen. Dat hardlopen is al een succes, met drie meisjes die vorig jaar wereldkampioen zijn geworden bij de jeugd.

Een paar weken geleden was de Erfgoedmarathon in de Beemster. Mijn vriend Roy Stroobach en ik volbrachten samen een marathon lopen/fietsen. Het was een nat, maar gezellig evenement.
Michael en Sibu volgden alles vanuit de auto. We hadden afgesproken dat ze de laatste tien kilometer met ons mee zouden lopen. Mooi dat ze de auto niet uitkwamen, ze vonden het veel te koud en te nat! Gelukkig waren ze er wel om de schoenen die een paar maanden waren ingezameld in ontvangst te nemen. Mijn achterbak zat helemaal vol met schoenen, waarvoor dank! Er zijn er al weer veel bij de atleten en in de sloppenwijken beland.

Blijven jullie alsjeblieft inzamelen? Vooral de wat kleinere maten (van 36 – 40), maar ook de grotere blijven zeer welkom.

 

Kwaheri!

Volg ons op Twitter
Praat mee op Disqus
Volg ons op Facebook