Het is alweer de laatste maand van 2013.
Ieder jaar loop ik een beetje langzamer, maar ach, na bijna 35 jaar hardlopen is dat niet zo heel gek.

Op 9 maart 1979 ben ik officieel begonnen met hardlopen. Vanaf dat moment heb ik iedere dag dat ik ging lopen op papier bijgehouden. Zo werd niet alleen dat lopen, maar ook het schrijven een verslaving.

Een paar weken geleden ging ik de deur uit voor een training. Ik was nog maar een paar minuten onderweg en moest op een kruispunt aanzetten omdat het stoplicht bijna op rood sprong. Het schoot daarbij in mijn hamstring, met als gevolg dat ik drie weken amper heb kunnen lopen. Iedere wat oudere loper kent het verschijnsel waarschijnlijk wel: de geest blijft jong, maar het lijf takelt langzaam af.

In ons landje is het normaal dat als je wat ouder bent, je lekker sport voor de ontspanning en je gezondheid. In Nairobi liep ik van de zomer langs in de file staande animals (auto’s) en daar ging ik soms hard langs. Althans, zo voelde dat. Veel mensen toeterden naar mij want een oude muzungu (blanke) die hardloopt zien ze niet zo vaak.

Ik liep vanuit een goedkoop hotel (€ 15 inclusief ontbijt èn veel lawaai, ook ‘s nachts) naar de atletiekbaan van de Universiteit. Een sintelbaan waar je lekker je rondjes veilig kunt lopen, met er omheen hoge gebouwen en volle snelwegen.
Hoe lang zal het mij nog lukken om hier 2 minuten per rondje van 400 meter te lopen? Dit tempo is altijd lekker makkelijk om te rekenen: het komt neer op 12 kilometer per uur. Rekenen was nooit mijn sterkste vak op school dus het moet wel eenvoudig blijven. Als ik 2 minuten en 10 seconden per ronde ga lopen, hoe hard ga ik dan nog? Dit moeten uitrekenen op 2000m hoogte maakt het nog lastiger!

Terug bij het hotel, doe ik na een training nog wat rek- en strekoefeningen. De meesten daar kennen mij inmiddels wel, ook de straatkinderen die ik vaak eten geef. Ik geef ze geen geld want dan is de kans groot dat ze er lijm van kopen om op te snuiven (als je echte honger hebt doe je alles om dat gevoel te vergeten).
Behalve eten, geef ik vaak op mijn laatste dag in Kenia mijn hardloopschoenen weg. De laatste keer gaf ik de schoenen aan een jongen die klompvoeten had, maar dat zag ik te laat. Hij nam ze blij aan, en toen ik de taxi nam om naar het vliegveld te gaan, kwamen de straatkids op mij af. Ik keek of hij toch op de een of andere manier de schoenen had aangedaan. Dat was onmogelijk, zo misvormd, als een opgezwollen kleine bal, waren zijn voeten. Maar, zijn vriendje naast hem had ze aan! Mooi om te zien hoe de minder gelukkig bedeelden elkaar helpen.

Ik kan mij niet voorstellen, zoals onlangs in Nederland is gebeurd, dat in Kenia tien jaar lang iemand alleen dood in huis zal liggen. Wel zag ik de eerste keer dat ik in Kenia was, in de stad Eldoret (waar veel snelle atleten wonen) een oudere man op straat sterven. Iedereen liep erlangs en even later was ons medemens overleden. Een dag later werd hij weggehaald. Ik denk nog vaak aan hoe laf ik ben geweest om hem zo alleen te laten. Ik had een makkelijk excuus, ik was een groentje in Kenia, iedereen liep erlangs en ik vond het gênant om er bij te gaan staan. Mocht ik dit ooit nog een keer zien gebeuren, dan zal ik er absoluut niet meer aan voorbij lopen. Ik zal proberen de stervende bij te staan in zijn laatste momenten, daar heeft toch ieder mens recht op!

Het is bijna kerst en dan komt Gilbert Kirui bij mij in huis. Gilbert loopt op 22 december in Brussel een cross, vorig jaar won hij daar de 10 km. Gilbert is een steeple loper. Toen Piet (van Samen Succes) en ik in 2010 voor het eerst in Keringet kwamen en de meisjes en jongens gingen helpen met scholing en hardlopen, liep Gilbert 8 min 40 sec op de 3000 steeple. We zagen zijn talent en in Kenia noemden Piet en ik hem al snel “Mister eight o five”.
In 2011 was Gilbert ook met kerst bij mij. Purcy Marte (wel bekend van de organisatie STAP, een mooi initiatief voor jonge atleten om het hoogste bereiken in de atletiek) heeft hem toen geholpen zijn steeple-techniek wat bij te schaven. En jawel, hij heeft zich enorm ontwikkeld, want dit jaar werd hij een Mister 8.06! Omdat zijn techniek nog verre van perfect is, gaat Purcy Gilbert ook dit jaar weer trainingen geven.

Zoals elk jaar, ga ik ook nu pas op de laatste dag voor kerst een kerstboom kopen. Dan rijden we met de lelijkste en zieligste boom naar huis toe, en Gilbert zal zich weer verbazen over het feit dat er een boom in huis staat. “Die dingen horen toch in de tuin?” In Keringet heeft niemand een kerstboom in zijn hutje. Bij ons in huis zal de kerstboom er op toezien hoe we onder andere gaan sjoelen. Dit jaar heb ik al gesjoeld met Jackline Chepngeno, Stanley Kipkurui en Michael Mutai. Michael was zelfs zo fanatiek dat hij de ochtend daarna spierpijn had, en dus kreeg hij, twee avonden voor de Marathon van Amsterdam, een sjoelverbod van mij! Gisteren mailde Stanley mij dat ie het sjoelen erg mist. Gelukkig kan ik, in tegenstelling tot bij het lopen, nog winnen met sjoelen. Maar ik sjoel dan ook al ruim 40 jaar (nog steeds met dezelfde sjoelbak). Dat is dus eigenlijk niet helemaal eerlijk tegenover de Kenianen…

Het nieuwe jaar wordt spannend voor onze stichting. Een jaar met de bouw van een staff room (lerarenkamer) en een laboratorium, dat is ons verplicht gesteld door de Keniaanse overheid. Zonder dat mogen we de meisjesschool niet bouwen. Dat betekent wel dat we ons enorm moeten inspannen om zo’n 30.000 euro binnen te halen. De jaren daarna moet de school selfsupporting zijn, zodat het financieel onafhankelijk kan draaien.

Gelukkig ben ik gezegend met geweldige mensen om mij heen, waardoor onze stichting al vele succesvolle projecten heeft kunnen afronden! Ik hoop op nog veel meer jaren waarin ik samen met de beter bedeelden op deze wereld, de minder gelukkigen kan helpen.

Ik wens iedereen een gezond, sportief en liefdevol 2014!

 

Kwaheri!

Web site Samen succes

Tot slot: onze stichting heeft een nieuwe website: www.samensucces.com. Een bezoekje waard!


 

 

Volg ons op Twitter
Praat mee op Disqus
Volg ons op Facebook