Het is nu al weer november, wat is de zomer snel voorbij gegaan. Maanden waarin ik weer van alles heb beleefd rondom Kenia en atletiek.

In juli ben ik naar de World Youth Championships (voor atleten tot en met 17 jaar) geweest in Ukraine. Op 9 juli vertrok ik vanaf vliegveld Dortmund naar Donetsk.

Daar aangekomen eerst maar wat Ukrains geld opgenomen. Ik wilde graag weten hoever het was vanaf het vliegveld naar het hotel en omdat alles om mij heen in het Russisch stond aangegeven, ging ik op zoek naar de plaatselijke VVV.
Mijn hotel was niet erg in de buurt en dus ging ik op zoek naar een taxi. Uiteindelijk kwam ik in een taxi met een chauffeur die keihard reed, zelfs langs de file heen! Ik zei in mijn beste Engels "You not affraid off the police?" waarop hij lachte en zei "No problem, my brother is policeman!" Vervolgens remde hij af bij een rotonde, want er stond een politie agent! We waren er nog niet 1 meter voorbij en toen gaf ie alweer vol gas... ach ja, ik kwam veilig aan bij mijn hostel voor slechts 200 Uah, ongeveer € 20 (terug ging ik voor 6 euro, maar ja ik was nog niet zo bedreven in afdingen).

Op de 1e dag van de kampioenschappen liep Mercy Chebwogen naar een 8e plaats op de 3000m. Daar was onze wereldkampioen van vorig jaar (bij de junioren tot 20 jaar) niet blij mee! Maar Mercy heeft een wat minder jaar, bij terugkomst moet haar bloed gecheckt worden, want in Kenia kan je soms zo wat oplopen.
Voor de rest werd het in Donetsk een succes! Goud voor Rosefline Chepngetich op de 2 km steeple in 6 min 14 sec! Bij de jongens liep Robert Biwott op de 1500 meter naar goud in 3 min 36  sec 77. Zo hard was er nog nooit gelopen bij de World Youth en dat deed hij nog solo ook...Tja, dit zijn de Keniaanse talenten!

Onder de deelnemers waren er ook Eritrese atleten die ik begeleid. Zij waren een dag later aangekomen, omdat ze zo’n 20 uur in Istanbul vast hebben gestaan. Maar ik kon deze lopers mooi de meegebrachte nieuwe hardloopspullen van Global Sports (het atletenmanagementbedrijf van Jos Hermens, waar wij met onze stichting Samen Succes mee samenwerken) overhandigen.
Op de 5e en laatste dag, liep Eritreeër Tesfu Tewelde op de 1500 meter mooi naar een 2e plaats in de finale (achter Robert Biwott) in 3 min 42 sec. Landgenoot Nftalem Kibrab werd mooi 5e op de 3000 meter in 8 min 05 sec.
Op de laatste dag in Donetsk mocht ik met de jonge atleten uit Kenia,de stad bekijken via een rondwandeling. De grote beelden (uit het communistische tijdperk) en zware tanks uit de 2e wereldoorlog maakten veel indruk op allen! Net als een oude Ukrainse vrouw die bedelde om geld (uiteraard heb ik haar wat gegeven); de Kenianen hadden een bedelaar niet in Europa verwacht! Er werden veel foto’s gemaakt en onder andere Mercy en Rosefline gingen met sterke verhalen terug naar Keringet!

In augustus waren er de Wereldkampioenschappen Atletiek in Moskou. Ik zat niet in het stadion, maar een weekje voor de buis. Daar zag ik Faith Chepngetich (van onze meisjesschool in Keringet) de finale van de 1500 meter halen! Ik was blij want wist dat Faith al twee maanden sukkelde met een knieblessure, waardoor ze nauwelijks kon trainen. In de finale werd ze keurig 5e. Vanaf Moskou is Faith naar Nederland gegaan, waar ze een tijd is gebleven, om te rusten en om behandeld te worden door Peter Vergouwen en Peter Eemers (bekende sportartsen), om volgend jaar weer topfit te zijn!

In september was Jackline Chepngeno, hardloopster en student van onze meisjesschool uit Keringet, een weekje bij mij en Jesper in huis. Jackline is lang geblesseerd geweest, mede doordat ze, nadat ze zich had verstapt, in het ziekenhuis in Kenia een verkeerde diagnose hadden gesteld. Uiteindelijk kon ze pas na 2 jaar weer normaal trainen en nu dus ook weer wedstrijden doen in Europa. Na een 10 km in Tilburg in 33.45, een week later in Praag een 10 km in 32.49. Nu dus een weekje bij ons om zich voor te bereiden op de Dam tot Dam. Ze had nog nooit een 10 Engelse mijl in een wedstrijd gelopen, maar wel getraind. In Keringet, op 2700m hoogte, doen we vaak lange, rustige duurlopen.
Jackline werd 8e in de Dam tot Dam, in 55.26. Zelf was ze daar niet zo blij mee, maar het was niet slecht. Ze was vooraf al erg moe, van de andere wedstrijden en van alle indrukken en nieuwe ervaringen. Terug in Kenia zou ze alleen maar gaan slapen!
Jackline verbaasde zich over vele dingen, onder andere stofzuigen. Dat apparaat heeft op de meeste Kenianen een enorme aantrekkingskracht. Ze ging met plezier mijn hele huis stofzuigen! Daardoor heb ik er zelf ook weer wat meer lol in gekregen!

Ik wist dat Jackline altijd bidt voor het eten. Jesper en ik doen daar niet aan. De eerste keer dat Jackline, Jesper en ik samen gingen eten, zei ik “Jackline you can pray”. “No Veron, you do!”, waarop ik antwoordde: “No, I never do!” Jackline vroeg: “and you Jesper?” Jesper gaf aan, in veel beter Engels dan het mijne, dat ook hij niet bidt. En dat was dus heel vreemd voor een goedgelovig jonge vrouw. Jesper en ik geloven wel, maar in wat wij zien, voelen en in de natuur.

Ik vertelde Jackline dat er in Winschoten de 100 km werd gelopen, waar twee vrienden, Robert Boersma en Edwin Otto aan meededen! Op internet waren er beelden van en Jackline keek er met veel bewondering naar!
Robert deed het geweldig maar erg jammer dat hij last kreeg van zijn darmen! Op 2 km voor de finish werd hij ingehaald door Dave Boon, waardoor hij geen goud haalde maar wel heel knap zilver op het kampioenschap van Nederland! Robert liep een pr van 8 uur 00 min 37 sec!
Edwin werd heel sterk 12e in een tijd van 9 uur 48 min 02 sec. Oerlopers ik ben trots op jullie, gefeliciteerd nog! Jackline gaat heel Keringet vertellen over jullie huzarenstrijd!

Jackline vloog terug op de dag dat er in het winkelcentrum in Nairobi nog een gijzeling gaande was. Een afschuwelijke situatie, die volgens mij te voorkomen is met één simpele remedie: iedereen aan het hardlopen! Ik ben en blijf ervan overtuigd dat hardlopen een beter mens van je maakt.

Na Jackline kregen we twee andere Keniaanse logees: Michael Mutai, inmiddels vaste gast en Stanley Siror Kipkurui, die ik nog niet kende. Michael en Stanley moesten samen de Keniaanse Valentine Kipketer hazen in de marathon van Amsterdam. De mannen deden hun werk voortreffelijk. Tot vlak voor de finish waren ze bij haar, waardoor Valentine finishte in een mooie 2.23.03. Dit leverde Michael en Stanley goed bruikbare euro’s op!

Nu is het weer even rustig in huize Lust. De Kenianen zijn weer thuis, maar Kenia is echter nooit uit mijn leven. Mijn werk voor de stichting Samen succes gaat gewoon door en de atleten kan ik gelukkig ook op afstand van trainingsschema’s voorzien. Ook in Kenia is internet gelukkig doorgedrongen!

 

Kwaheri!

Volg ons op Twitter
Praat mee op Disqus
Volg ons op Facebook